Sjálfbær sjávarútvegur án ríkisstyrkja (grein í Morgunblaði í dag)

  Samfélag sem byggir á sterkum sjávarútvegi  sem með sjálfbærum veiðum skapar þjóðarbúinu miklar gjaldeyristekjur, þiggur ekki ríkisstyrki og skapar örugga atvinnu fyrir fjölda fólks þykir víðast hvar um heiminn öfundsvert.  Íslenska fiskveiðistjórnunarkerfið hefur ásamt því harðduglega fólki sem starfar í greininni, skapað slíkar aðstæður í íslensku samfélagi. Þrátt fyrir það hefur kerfið frá tilkomu þess verið umdeilt og hafa skoðanakannanir sýnt að meirihluti þjóðarinnar er á móti kerfinu enda keppast sumir stjórnmálamenn við að draga úr trúverðugleika þess.  Staðreyndin er sú að þrátt fyrir að núverandi kerfi sé ekki gallalaust frekar en önnur mannanna verk er það besta fyrirkomulagið sem völ er á. Andstæðingar þess hafa ekki getað mótmælt þeirri staðreynd með fullnægjandi rökum enda hafa engar heildstæðar raunhæfar tillögur um annað betra kerfi litið dagsins ljós.  

Háskaleg hugmyndafræði

Stefna ríkisstjórnarflokkanna um að hefja ríkisvæðingu aflaheimildanna 1. september nk. byggir á háskalegri hugmyndafræði sem ekki hefur verið hugsuð til enda. Viðbrögð sveitarstjórnarmanna, útgerðarmanna, sjómanna og annarra sem starfa í greininni hafa ekki látið á sér standa og hafa öll verið á einn veg. Sú vísbending um útfærslu fyrningarleiðarinnar sem birtist í skötuselsfrumvarpi sjávarútvegsráðherra sem nú er til umfjöllunar á Alþingi staðfestir þá skoðun. Leiðin virðist vera sú að auka aflaheimildir þvert á ráðleggingar vísindamanna og þar með er sjálfbærni kerfisins fórnað. Arðseminni verður miðað við umræðuna af hálfu vinstri manna einnig fórnað líkt og strandveiðarnar sanna. Auðlindin í hafinu er takmörkuð og sagan segir okkur að þegar takmörkuð verðmæti eru til skiptanna verða alltaf einhverjir sem telja sig ekki fá næg gæði í sinn hlut. Úthlutun takmarkaðra gæða verður alltaf umdeild, sama hvaða kerfi er notað. Réttlæti og sátt er því ekki í augsýn, sérstaklega ekki á þeim forsendum sem vinstri flokkarnir leggja fram.

Í hnotskurn

Íslenskur  sjávarútvegur er burðarás í Íslensku atvinnulífi og ein sterkasta stoðin sem við þurfum nú sem aldrei fyrr á að halda til að styrkja íslenskan efnahag til framtíðar. Við eigum sjálfbæran sjávarútveg sem skilar arði án ríkisstyrkja. Ég er stolt af þeirri staðreynd og legg til að við leyfum okkur að njóta þess að vera ábyrg fiskveiðiþjóð sem er öðrum fyrirmynd á þessu sviði.   

Hin mikla sátt vinstri manna

Allt frá því fyrstu Íslendingarnir hófu líf sitt hér á landi eftir að hafa flúið ofríki evrópskrar yfirstéttar hafa landsmenn nýtt sér auðlindina miklu er býr í hafinu í kringum landið. Sjávarútvegur er grundvallarútflutningsgrein Íslands og skapar þjóðarbúinu miklar gjaldeyristekjur og fólkinu í landinu mýmörg störf. Í hinum mikla hraða samfélagsins undanfarin ár má segja að við Íslendingar höfum fjarlægst rætur okkar og misst sjónar á því hvar og hvernig raunveruleg verðmæti verða til. Lykillinn að því að endurreisa efnahag landsins fellst einfaldlega í því að eyða minna og skapa meiri gjaldeyristekjur. Þar leikur sjávarútvegurinn lykilhlutverk.

Í ljósi þess vekur stefna ríkisstjórnarinnar í sjávarútvegsmálum, sem felst í fyrningu aflaheimilda í nafni réttlætis og sáttar, mikla athygli. Stefnan hefur framkallað mikla óvissu og óöryggi í greininni sem er síst það sem grundvallaratvinnugreinin þarf á að halda.  Þá hafa sveitarstjórnir um allt land sent frá sér ályktanir gegn því að fyrningarleið verði farin og lýsa í því sambandi yfir áhyggjum vegna atvinnuástands í bæjarfélögunum og afkomu byggðanna. Ef horft er til viðbragða vinstri flokkanna vegna þeirra áhyggjuradda, sem eru engin, er ljóst að ekki á að hlusta á þá sem starfa í greininni og byggja alla sína afkomu á að starfsumhverfi hennar sé stöðugt. Hafa vinstri flokkarnir fjarlægst upprunann svo mjög að ekki liggi lengur fyrir í þeirra huga hver grundvallarundirstaða íslensks atvinnulífs er? Eða er þeim einfaldlega sama þó fjöregginu sé fórnað svo lengi sem stefnan komist í framkvæmd, sama hvað það kostar íslenskar byggðir?

Auðlindin í hafinu er takmörkuð og sagan segir okkur að þegar takmörkuð verðmæti eru til skiptanna verða alltaf einhverjir sem telja sig ekki fá næg gæði í sinn hlut. Úthlutun takmarkaðra gæða verður alltaf umdeild, sama hvaða kerfi er notað. Réttlæti og sátt er því ekki í augsýn, sérstaklega ekki á þeim forsendum sem vinstri flokkarnir leggja fram.

Að skera niður (Grein í Morgunblaðinu í dag)

Allir landsmenn gera sér grein fyrir því að niðurskurður er óhjákvæmilegur hjá hinu opinbera. Hann verður erfiður og við eigum öll eftir að finna fyrir honum.  Mikilvægt er að við þann niðurskurð verði beitt skýrri forgangsröðun og jafnræðis gætt. Fjárlagafrumvarpið 2010 sem er nú til meðferðar á Alþingi uppfyllir ekki framangreindar kröfur, því miður. Nauðsynlegt er að grípa til aðhaldsaðgerða til að ná tökum á ríkisrekstrinum. Ríkisstjórnarflokkarnir virðast ekki ráða við það verkefni og það mun hafa þau áhrif ef ekkert er að gert að niðurskurður komandi ára verður enn viðameiri en ef strax væri gripið í taumana.

Ýmsir hafa uppi þá skoðun að vernda þurfi heilbrigðiskerfið, menntakerfið og velferðarkerfið og vissulega væri ágætt ef það væri hægt en það er hins vegar ekki raunhæft. Skera þarf niður á öllum sviðum og þess verður að krefjast af öllum ríkisstofnunum að vel sé farið með þá fjármuni sem til skiptanna eru. Ég hef þá trú að ef rétt er á spilum haldið verði efnahagslægðin skammvinn þó að ýmsar efasemdir sæki að manni þegar litið er til vinnubragða ríkisstjórnarflokkanna við fjárlagagerðina.

Ég hef ávallt sagt að við niðurskurð í ríkisrekstri verði að taka mið af því fyrst og fremst að öryggi landsmanna sé tryggt. Þar á áherslan að mínu viti að liggja og verður í því sambandi að líta sérstaklega til verkefna lögreglunnar og gæta þess að ganga ekki of harkalega að þeirri grunnstoð öryggiskerfis landsins.

Fulltrúar Sjálfstæðisflokksins í fjárlaganefnd hafa lagt fram ítarlegt nefndarálit þar sem vakin er athygli grundvallargöllum fjárlagafrumvarpsins. Tekjuhlið frumvarpsins er óklár, þegar hefur verið slakað á aðhaldskröfu milli fyrstu og annarrar umræðu um frumvarpið og ekki liggja fyrir ákvarðanir um hvort stofnanir hafi heimild til að flytja óráðstafaðaðar fjárheimildir milli fjárlagaára, svo nokkur dæmi séu tekin. Sjálfstæðismenn benda jafnframt á aðrar leiðir til tekjuöflunar, m.a. með skattlagningu séreignarsparnaðar, aflaaukningu auk þess að leggja til frekari sparnaðaraðgerðir. Ég vonast til þess að fjárlaganefnd taki ábendingar sjálfstæðismanna til alvarlegrar íhugunar og kasti þeim ekki fyrir róða. Við höfum ekki efni á því. Framtíðin hefur ekki efni á því.

Að skera niður (grein í Eyjafréttum í sl. viku)

Niðurskurður í ríkisrekstri er nauðsynlegur til að ná megi tökum á því stóra verkefni að loka fjárlagagatinu. Allir Íslendingar átta sig á þeirri staðreynd. Hins vegar er ekki sama hvernig staðið er að slíkum niðurskurði. Mikilvægt er að reyna að skapa sem mesta sátt um aðgerðir en það verður helst gert með því að hafa skýra forgangsröðun, gæta jafnræðis og eiga samráð við hagsmunaaðila.Góðar samgöngur eru grundvöllur hvers samfélags og lykillinn að því að byggðin geti vaxið og dafnað ekki síst í atvinnulegu tilliti. Herjólfur er þjóðvegur Eyjamanna og gesta þeirra og  því alvarlegt mál að uppi séu áform um að draga úr ferðatíðni hans. Ég kannast ekki við að loka eigi öðrum þjóðvegum landsins þrátt fyrir ástand efnahagsmála.

Á heima í Fljótshlíðinni

Meiri bragur væri að því að sjá hafmeyjuna hennar Nínu festa rætur í Hlíðinni fögru þar sem listamaðurinn átti rætur. Hafmeyjan á kannski að sitja við sæinn, en ég hef trú á innblásturinn sé sóttur í sjávarniðinn sem sækir á mann hvar sem maður drepur niður fæti í Rangárþingi, allstaðar slær hann taktinn...

Hafmeyjan komin á Akranes

Mun forsetinn beita sér fyrir því að stjórnvöld hætti að flækjast fyrir?

Það verður þá að mega nýta orkuna og stjórnvöld verða að hætta að flækjast fyrir. Góð byrjun væri hjá umhverfisráðherra að staðfesta skipulag Flóahrepps og breytingu á skipulagi Skeið- og Gnúpverjahrepps sem hafa legið í ráðuneytinu svo mánuðum skiptir. Spurning hvor forsetinn geti hnippt í hana?

Forseti Íslands: Nýting orku auðveldar glímu við hrunið

Gríðarleg samgöngubót sem þarf að nýta

Landeyjahöfn verður gríðarlega samgöngubót fyrir Íslendinga alla. Þar sem höfnin verður tekin í notkun næsta sumar er brýnt að fyrir liggi hið fyrsta áætlun ferjunnar í höfnina sem og gjaldskrá þar sem vart er hægt að halda heimamönnum í óvissu mikið lengur. Þá eru ferðamenn eru nú í óða önn að skipuleggja sumarfríið næsta sumar og ferðaþjónustuaðilar hafa engin svör um hvernig samgöngum verði háttað.

Ég trúi því ekki að samgönguráðherra ætli að gera ráð fyrir færri ferðum en upphaflega áætlunin gerði ráð fyrir. Miðað við svarið er ekki búið að negla þá ákvörðun niður og við skulum sjá hvað setur. Held a.m.k. áfram að fylgja málinu eftir.

Óvíst með fjölda ferða milli lands og Eyja

Var ekki sænska forystan lykilatriði fyrir Ísland?

Aðildarumsókn Íslands var samþykkt hér á Alþingi í sumar í hasti. Samfylkingarmenn vildu hraða málinu, eina máli flokksins, þar sem gríðarlega miklu máli skipti að Svíþjóð færi með forystu í sambandinu þegar okkar mál yrðu til umfjöllunar. Það gekk ekki eftir.

Í atkvæðagreiðslunni birtist þjóðinni grímulaus umskipti þingmanna VG til aðildarumsóknar. Í kosningunum kynntu frambjóðendur VG þá stefnu að flokkurinn legðist gegn aðild að ESB. Á daginn kom að lítið hald var í þeim yfirlýsingum.

Við erum á rangri vegferð í þessu máli. Hagsmunum þjóðarinnar er betur borgið utan ESB en innan. Kröftum þjóðarinnar og fjármagni er betur borgið í önnur verkefni en að láta draum samfylkingarinnar rætast. Eigum við ekki einfaldlega að draga umsóknina til baka?

Ákvörðunar að vænta í mars

Að drepa þjóð úr leiðindum?

Allt frá því að Icesave-málið kom fyrst inn á Alþingi í upprunalegri mynd á sumarþingi hefur stjórnarandstaðan staðið í baráttu við að knýja fram gögn í málinu. Upphaflega átti að keyra málið í gegn án þess að þing né þjóð fengju að sjá sjálfa samninganna sem liggja til grundvallar ríkisábyrgðinni. Því er ekki að leyna að þessi leyndarhyggja ríkisstjórnarflokkanna hefur sett sinn svip á málið frá upphafi og skapað tortryggni.

 

Ríkisábyrgð á Icesaveskuldbindingunum nemur háum fjárhæðum sem komandi kynslóðir koma því miður til með að standa straum af. Eftir að fyrirvörum Alþingis við ríkisábyrgðina hefur verið kastað fyrir róða með nýju viðaukasamningunum sem ríkisstjórnin hefur undirritað, getur sú staða komið upp að ábyrgðin verði óendanleg.

Til að standa straum af árlegum vaxtagreiðslum af Icesave þarf skatttekjur 79.000 einstaklinga sem er stór hluti allra launþega í landinu, líkt og Þór Sari hefur bent á hér í þinginu. Ekki er hægt að nálgast ákvörðun um slíkar ráðstafanir af léttuð og því gefur auga leið að þingmenn verða að hafa ítarleg gögn í höndum ætli þeir að styðja slíka ráðstöfun.

Ég á reyndar erfitt með að átta mig á rökstuðningi þeirra sem ætla sér að styðja frumvarp ríkisstjórnarinnar enda taka stjórnarliðar lítinn þátt í umræðunum. Ég giska þó á að stjórnarþingmenn ætli að fylgja forystu flokkanna – í blindni myndu einhverjir segja.

 

Við í stjórnarandstöðunni höfum verið ásökuð um að standa í málþófi hér í þinginu án þess að hafa nokkuð til málana að leggja og án þess að hafa upp á aðrar lausnir málsins að bjóða. Sumir ganga svo langt að segja okkur vera að drepa þjóðina úr leiðindum. Ég er algerlega ósammála slíkum málatilbúnaði og hvet þá sem fullyrða slíkt að horfa á umræðurnar. Af tvennu illu er betra að leggja langar og strangar umræður um eitt stærsta mál lýðveldissögunnar á þjóðina en að samþykkja óyfirstíganlega skuldabyrði til handa komandi kynslóðum að óyfirveguðu máli. Eða var einhver hér á þingi kosinn sérstaklega til að vera skemmtilegur?

Fundað utan þingsals

Íslenska sendinefndin situr fyrir svörum

Núna sitja fulltrúar íslensku sendinefndarinnar á fundi hjá áhugasömum fulltrúum samtakanna Nei til EU í Noregi. Mikill áhugi er á okkar málefnum hér úti og gott að finna fyrir þeim mikla stuðningi sem hér ríkir í okkar garð. Mikið er spurt um Icesave og tengsl þess máls við ESB aðildarumsóknarferlið. Jafnframt virðast menn sannfærðir um að áhugi ESB á mögulegri aðild Íslands snúist um áhuga á fiskimiðunum, náttúruauðlindum og aðgengi að nýrri siglingaleið um norðurhöf.

Norðmenn sammála mér um að atvinnustigið í ESB löndunum sé óásættanlegt og að aðild að ESB sé ávísun á að 7-10% atvinnuleysi festist í sessi.

Nei til EU eru greinilega mjög sterk og öflug samtök sem byggja á langri reynslu og eru rík af þekkingu.  

Sendi baráttukveðjur heim til félaga minna sem eru í miðjum slag í þinginu, matarlausir að því er mér skilst.

ESB óttist að vera hafnað af Íslendingum